In een moeilijke fase van mijn leven adviseerde iemand mij eens om in de tuin te gaan werken. ‘Met je handen in de aarde wroeten’, zei ze, ‘dat is helend voor de ziel. Zo maak je weer contact met de aarde en met het leven zelf.’ Eerlijk gezegd vond ik het maar zweverig, vooral de woorden waarmee ze het omschreef. Maar ik moet bekennen dat het met (liefst blote) handen in de aarde wroeten mij nog altijd goed doet. Piepkleine zaadjes in kleine potjes zaaien, na enkele weken de breekbare miniplantjes voorzichtig overzetten in grotere potjes en dan – na ijsheiligen – de iets sterkere plantjes in de volle grond poten. Balsem voor de ziel, inderdaad.
Er schuilt een grote symbolische kracht in de natuur. Niet voor niets staan er in de Bijbel zoveel verhalen over de natuur. Talloze teksten leren ons op die manier over Gods grootheid en liefde en over hoe we mens mogen zijn. Ze gaan over zaaien en oogsten, bloemen in het veld, graan dat in de aarde moet vallen om vrucht te kunnen dragen, over mensen die zijn als bomen geplant aan stromend water.
In mijn pastorietuin heb ik in maart een stuk gras omgespit om er een bloeiende tuin vol plukbloemen van de maken. Althans, dat hoop ik, maar ‘maken’ kan ik natuurlijk niets. Het spitten was zwaar, er zitten veel boomwortels in dat stuk. Wekenlang keek ik aan tegen een rommelig stuk aarde, waaruit diverse wortels en hier en daar achtergebleven graspollen staken. Ik zaaide een bloemmengsel en in de vensterbank verschenen kleine potjes met zaad dat vóór gezaaid moest worden. Het grote wachten begon, en de eerste groene blaadjes verschenen. Was het ‘onkruid’? Wat is de definitie daarvan eigenlijk?
Deze woorden schrijf ik half mei. Zoals u op de foto kunt zien is het nog altijd rommelig in dat stuk tuin. Er is nog geen bloem te zien, dat niet. Maar ik vertrouw erop dat er over een paar weken bloemen verschijnen en dat dit stuk grond dan een – misschien wat rommelige – bloementuin is.
De groeikracht van de natuur, het proces van zaaien, koesteren, wachten en hopen. Het groeiende vertrouwen dat de tuin zal bloeien en dat het leven een mens (weer) kan toelachen stemt me tot dankbaarheid en met mijn door de aarde zwart gekleurde handen en nagels doe ik een ‘schiet-dankgebedje’.
Ik wens u een bloeiende zomer toe met veel momenten van dankbaarheid. En als u geen tuin hebt en dit graag wilt ervaren…. PG de Wijngaard heeft sinds 1 maart een kerkvolkstuin aan de Grolse Steeg. U bent van harte welkom om daar eens mee te helpen!
Ds. Wilma Hartogsveld
