Woord van de pastor

Vreugde als vrucht van de Geest

Wat maakt je blij in deze coronatijd?

Die vraag stond een tijdje terug in ons Needse kerkblad Ontmoeting. Een mooie vraag, die bij mij is blijven haken. Benoemen wat je hindert, beperkt of neerslachtig maakt is immers niet zo moeilijk, maar wat maakt je blij? Wat tilt je op, in coronatijd, maar ook in andere tijden die lastig zijn of zwaar? Wat helpt je om het vol te houden? Wat helpt mij?

Mijn gedachten gaan als vanzelf naar de levensles die ik eens meekreeg van een ernstig zieke vrouw. Ze had pijn, ze had zorgen, ze had vragen, maar ze zei tegen mij: “Denk er aan: elke dag heeft minstens één goed moment. Als je dat moment kunt pakken, dan ben je rijk”.

Sinds de ontmoeting met deze vrouw, nu zo’n 25 jaar geleden, ben ik bewuster gaan letten op de goede momenten. Soms moet ik ernaar zoeken. Maar ze zijn er, elke dag minstens één. Afgelopen dagen telde ik een vogel die opgewekt aan het nestelen is geslagen; een plant die ik had afgeschreven maar die toch weer opbloeit; de regenboog die zich even liet zien; een mooi lied op de app en een kwartiertje in de zon. Allemaal kleine dingen die het leven lichter maken. Je kunt er gemakkelijk aan voorbij gaan. Het vereist discipline om de goede momenten op te merken. Je moet het willen. Je moet ervoor kiezen. Kiezen voor momenten van vreugde.In de Bijbel is vreugde een vrucht van de Geest. Midden in de chaos van het leven is Gods liefde en trouw aanwezig om ons blij te maken. Dat zie je niet altijd. Vaak moet je ernaar zoeken. Een vrucht is er niet zomaar. Een groeiproces vraagt aandacht en oefening.

Ik vind het mooi dat de Geest ook hierin onze zwakheid te hulp komt. Zo zegt Paulus het in Romeinen 8. De Geest bidt voor ons, zoals wij kunnen bidden voor elkaar. Bidden om opmerkzaamheid. Bidden om momenten die ons moed en vreugde geven. Momenten die we elke dag ook zelf kunnen maken, voor anderen en voor elkaar. Als we daarop uit zijn is de Geest van Pinksteren onze bondgenoot.

In lied 695 staat het zo:

Kom en doorstraal mijn dagen,

Geest van God uitgegaan,

die mijn ogen opent

voor wie nu naast mij staan.

Nog even over de vrouw van wie ik mijn levensles meekreeg. Ik heb haar maar één keer ontmoet. Toch reizen haar woorden altijd met me mee. Zelf heeft ze dat niet beseft.

Wat ogenschijnlijk klein lijkt kan belangrijk worden in het leven van een ander. Is ook dat niet het werk van de Geest, die waait waarheen Hij/Zij wil?

ds. Marieke Andela-Hofstede